როგორ შეაფასებთ გადაწყვეტილებას ავღანეთში გასაგზავნი ქვედანაყოფების გაზრდასთან დაკავშირებით?
უმთავრესი პრობლემა ხელისუფლებაშია. მისი გადაწყვეტილება, ავღანეთში გასაგზავნი ჯარისკაცების და ქვედანაყოფების რაოდენობა გაზარდოს, ერთპიროვნულია და ეწინააღმდეგება სახლმწიფოს ინტერესებს. ხელისუფლების ამ გადაწყვეტილებას საკმაოდ ბევრი მოწინააღმდეგე ჰყავს, მაგრამ როგორც ავღნიშნე, ხელისუფლების გადაწყვეტილება ერთპიროვნულია და საზოგადოების აზრს არ ითვალისწინებს. საქართველოს უმთავრესი პრობლემა დღეს ისაა, რომ საქართველო რუსეთის ოკუპაციის მსხვერპლია. ამ ოპერაციაში პროცენტულად მოსახლეობის რაოდენობის გათვალისწინებით, საქართველოს წარმომადგენლობა ავღანეთში ყველაზე დიდია არანატოს წევრ ქვეყნებს შორის. რაც საერთო ჯამში მიტოვებს შთაბეჭდიელაბს, რომ სააკაშვილი ამას აკეთებს ვიწორ პოლიტიკური ინტერესებისთვის. იმისთვის, რომ თქვას, მე ვარ ის პრეზიდენტი, რომელიც თქვენთვის სასიკეთო საქმეებს აკეთებს, თუმცა ამით საქართველოს ადგება ზიანი.
რატომ ეწინააღმდეგებიან ავღანეთში ჯარისკაცების რაოდენობის გაზრდას ?
ეწინააღმდეგება იმიტომ, რომ ქვეყნის წინაშე არსებობს უამრავი საფრთხეები, რისკები, გამოწვევები, რაც უკავშირდება იმას, რომ ჩვენ ტერიტორიაზე განთავსებულია რუსული სამხედრო ბაზები, რომელთა მხრიდანაც, როგორც თავად ხელისუფლება აცხადებს, აგრესიის ალბათობა საკმაოდ მაღალია. ამიტომ ასეთ სიტუაციაში მსგავსი გადაწყვეტილების მიღება ასუსტებს ჩვენი ქვეყნის თავდაცვითუნარიანობას. საუკეთესო ქვედანაყოფები ავღანეთში არის გაგაზვნილი. ასე რომ, საჭირო სიტუაციის დროს ვერ შევძლებთ მათ უკან დაბრუნებას, და თუნდაც დავაბრუნოთ, ისინი ფსიქოლოგიურად არ იქნებიან მზად ომში ჩასაბმელად. ასევე გასათალისწინებელია დემოგრაფიული მდგომარეობა.. საკმაოდ მძიმედაა ამ მხრივ ქვეყანაში ვითარება და ნამდვილად არ გვყავს საცეცხლე ჯარისკაცები. ასევე გასათვალისწინებელია სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა. ჩვენი ჯარისკაცების სოციალური მდგომარეობა თითოეული ჩენგანის პრობლემაცაა. ნამდვილად არ მინდა, მათ ასეთ სარისკო მოქმედებებში მონაწილეობა მხოლოდ სოციალური პრობლემების გამო მიიღონ. რა თქმა უნდა, სჯობს, რომ მათ სამუშაო საქართველოში იპოვონ. თუმცა ვადასტურებ, სამხედრო სამსახური სასიცოცხლო რისკებთან არის დაკავშირებული და ჯარისკაცი ვალდებულია, დავალებები შეასრულოს, მაგრამ ეს ყველაფერი ასაწონია, რათა მიღებულ იქნას სწორი და შესაბამისი გადაწყვეტილება.
ხელისუფლების ერთ-ერთი არგუმენტი ის არის, რომ ავღანეთში გაგზავნილი ჯარისკაცები ბერკეტია მის ხელში რუსეთის აგრესიის შესაკავებლად, რადგან ამით ამერიკა თავის პარტნიორად გვთვლის. არგუმენტად მოყავთ ჯარისკაცების გამოცდილებაც.
2008 წლის აგვისტოს ომის დროს არანაკლები სტრატეგიული პარტნიორი ვიყავით შეერთებული შტატების. ნატოში ინტეგრაციის პროცესი ასევე ნორმალურად მიმდინარეობდა, მაგრამ რაღაც არ მახსოვს, ვინმეს ჩვენ მაგივრად კოდორი ან ახალგორი დაეცვას. თუმცა ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა პოლიტიკურ დონეზე მხარი დაგვიჭირა და მომავალშიც დაგვიჭერს. არა იმიტომ, რომ ლამაზი თვალები გაქვს, იმიტომ რომ საერთაშორისო სამართალი არსებობს, და როცა დიდი ქვეყანა პატარა ქვეყანას თავს ესხმის და არის აგრესია, ამ შემთხვევაში დემოკრატიული ქვეყნების მოვალეობაა განაცხადონ, რომ მსგავსი ფაქტები დაუშვებელია, იწვევს გეოპოლოტიკურ ცვლილებებს და და ა.შ. ამ შემთხვევაში პირდაპირი კავშირის გავლება არ შეიძლება. თავდასხმის შემთხევაში თავსაც ვერ დავიცავთ. ამ ფონზე ხელისუფლების გადაწყვეტილება რბილად რომ ვთქვათ, უპასუხისმგებლობაა. ხოლო თუ ჩავუღრმავდეთ, ეს არის დანაშაული.
ქართველი ჯარისკაცების გამოცდილებაზე რას იტყვით?
ჩვენი ჯარისკაცები იქ ნამდვილად იღებენ გამოცდილებას. შესაძლოა არა იმ გამოცდილებას, რაც ჩვენი ქვეყნისთვის არის საჭირო. თალიბების გამოცდილება შეიძლება ჩვენთვის უკეთესიც კი იყოს, რადგან მათი მდგომარეობა უფრო ახლოსაა ჩვენ რეალობასთან, რადგან მათ დავდაცვა უწევთ. აღსანიშნავია ის, რომ როცა ჯარისკაცები საქართველოში ბრუნდებიან, აქ ისეთი გარემო ხვდებათ, მეორე დღესვე ჯარიდან გარბიან. აქედან გამომდინარე, როგორ შეიძლება გამოცდილებაზე ვილაპარაკოთ, როცა რეალურად ის არავის ადგება.
წესით ავღანეთში წასვლა და სამშვიდობო მისიაში მონაწილეობის მიღება ნებაყოფლობითი უნდა ყოფილიყო. თუმცა არსებობს ინფორმაცია, რომ მეთაურები ჯარისკაცებზე ზეწოლას ახდენენ და ავღანეთში წასვლაზე უარის თქმის შემთხვევაში, აჯარიმებენ ან სამხედრო სამსახურიდან უშვებენ.
ეს აბსოლუტურად სწორი ინფრომაციაა. არის ცემის ფაქტები, არის მასობრივი დათხოვნა. 13 წელია სამხედრო მოსამსახურეების უფლებებს ვიცავ, ვარ ორგანიზაციის ხელმძღვანელი, რომელიც ეწევა უფასო იურიდიულ მომსახურებას და არაერთხელ, არამედ ყოველდღიურად შემოდის ასეთი ინფრომაციები, რომ ჯარისკაცების წინააღმდეგ ძალადობას ახდენენ. შეიარაღებულ ძალებში არის ვიწრო-პოლიტიკური კონტროლი. არ არის სათანადო სამუშაო პირობები. ამ ბოლო პერიოდში მეთაურები განსაკუთრებით არაკანონიერად ექცევიან ჯარისკაცებს. მათ წინააღმდეგ იყენებენ არასწორ სასჯელებს, ადებენ ხელფასზე ჯარიმებს და სამსახურიდან ითხოვენ. რამდენიმე დღეა, თავდაცვის სამინისტრო კანონპროექტით შევიდა პარლამენტში და ითხოვს წვევამდელთა სავალდებულო სამხედრო სამსახურის ვადის გაზრდას 12-დან 15 თვემდე, რაც პირდაპირ მიუთითებს, რომ ჯარში არის სამხედრო დეფიციტი და სახელმწიფო ამ დეფიციტის შევსებას წვევამდელების ხარჯზე ცდილობს. ეს კიდევ უფრო ამცირებს ჩვენს ძალებს.
გაგზავნილი ჯარისკაცების ასაკი საკმაოდ ახალგაზრდაა. ეს რამდენად გამართლებულია?
18-19 წლის ახალგაზრდების წაყვანა ისეთ ცხელ წერტილში, როგორიც დღეს ავღანეთია, გაუმართლებელია. ამ ასაკის ახალგაზრდა ჯერ არ არის ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად მზად მსგავსი ზეწოლისთვის. ეს დამტკიცებულია სამედიცინო ექსპერტების მიერ. სამწუხარო რეალობაა, რომ ჯარისკაცები , რომელთაც თავის დროზე იმსახურეს ჯარში და დაინახეს სიბინძურე, ბევრმა მათგანმა სამხედრო სამსახური დატოვა. ახალგაზრდები კი, რომლებსაც ჯერ კიდევ აქვთ პატრიოტული განწყობა, მიდიან ავღანეთში. ქართველ ჯარისკაცებს ავღანეთში უწევთ ისეთი რთული დავალებების შესრულება, როგორსაც ახდენს ამერიკა . მაშინ როცა მსგავსი ოპერაციების ჩატარებეაზე ევროპის ქვეყნებიც კი უარს ამბობენ. ჩვენი ბიჭები საკმაოდ რთულ მდგომარეობაში არიან. უწევთ სახიფათო სიტუაციებში თავის გადარჩენა და ცხელ წერტილში ყოფნა. და როგორც ვიცით, საკმაოდ კარგადაც ართმევენ თავს. მაგრამ მსხვერპლიც დიდია. დღევანდელი მონაცემებით 12 ქართველი ჯარისკაცია დაღუპული, ასეულობით კი დაჭრილი და დაინვალიდებული.
იმ შემთხვევაში, თუ საქართველო უარს იტყვის ავღანეთის მისიაში მონაწილეობაზე, რა რისკების წინაშე აღმოვჩნდებით?
ყველაფერი არის პოლიტიკური დიალოგის პროცესის ნაწილი და ასე მარტივად, არ გამოვა. უნდა ვიყოთ ჩაბმული, მაგრამ ეს უნდა იყოს ადეკვატური. ადეკვატური რაოდენობით, ადეკვატური ფორმით. სწორად უნდა მოხდეს დაგეგმვა. უნდა უბრალოდ გავგზავნოით ჯარისკაცები და მორჩა, ასე არ უნდა ხდებოდეს. პირველ რიგში ჩვენი ამოცანები უნდა გვქონდეს და კონკრეტული მიზანი გაგვაჩნდეს.
მაია გულისაშვილი www.myjournal.ge
No comments:
Post a Comment